این است راه نجات

تمام انسانها جایزالخطایند، مگر معصومین (ع) و گاهی اوقات برای هرشخصی پیش می آید که از روی خطا و اشتباه عملی را مرتکب می شود که خود را به چاله می اندازد و بعضی از مواقع نیز برای برای خروج از این چاله، خود را به چاه می افکند به طوریکه درمانده و سرگشته، می ماند چه کند؟

این مسئله ممکن است برای هریک از ما رخ دهد. شما برای خروج از این مخمصه چه می کنید؟ خب هر فرد مسلمانی که اعتقاد به خدای یگانه دارد و می داند که حلال مشکلات تنها اوست و متوسل به او می شود و از خدا یاری می جوید که او را نجات دهد. اما چگونه باید از خدا بخواهیم که ما را از آن وضع نابسامان نجات دهد؟ خب اینهم واضح است خداوند راهش را توی کتاب راهنمای بشر، قرار داده است فقط کافیست که انسان یک تاملی به آیات و نشانه های آن داشته باشد.

وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ﴿87﴾فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ ﴿88/انبیاء﴾

و ذوالنون را [ياد كن] آنگاه كه خشمگين رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او قدرتى نداريم تا در [دل] تاريكيها ندا درداد كه معبودى جز تو نيست منزهى تو راستى كه من از ستمكاران بود(87) پس [دعاى] او را برآورده كرديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را [نيز] چنين نجات مى‏دهيم(88)

خداوند در این آیه اشاره به داستان حضرت یونس (ع) کرده است در آن زمانی که حضرت یونس مردم قومش را ترک کرد، و موجب ترک اولی شد و به همین علت، در شکم ماهی بزرگی گرفتار شد و در آنجا خدا را یاد کرد و خداوند نیز به همین خاطر او را نجات داد.

اسارت و گرفتاری در شکم ماهی، برای ما یه حالت سمبلیک است. سمبل اسیر نفس شدن، سمبل گرفتار آمدن در ظلمات و گناهان، اسیر کارهایی که باعث می شود به چاله و چاه بیفتیم است و برای خود راه بازگشتی نیابیم.

نکته جالب این آیات در آیه 88 انبیاست که خود خداوند بعد از اینکه فرمودند حضرت یونس را نجات دادیم، فرموده اند: و کذلک ننجی المومنین. و مومنان را اینچنین نجات می دهیم. سوالی پیش می آید که چگونه؟ مگر یونس چه کرد که خداوند غمش را برطرف نموده و او را نجات داد؟ راهش در آیه قبلی یعنی 87 به آن اشاره شده. حضرت یونس ابتدا خداوند را با صفاتش یاد کرده است( خدایی جز تو نیست و منزهی تو) و سپس به خطا و گناه خود اعتراف کرده است(من از ستمکاران بودم).

و ما هم اگه در ظلمات و تاریکیهای گناه گرفتار آمده ایم باید اینگونه عمل کنیم، خداوند را با صفاتش یاد کنیم و او را از ته دل بخوانیم و تنها موردی به چاپلوسی سفارش شده همین جاست یعنی در پیشگاه خدا تا آنجائیکه می توانید چاپلوسی کنید و بعد از چاپلوسی، به گناهان و خطاهای خود اقرار نمایید.

از آنجائیکه قرآن و اهل بیت(ع) در کنار یکدیگر و مکمل هم هستند و یکی بدون دیگری معنایی ندارد، در روایات نیز داریم که برای دعا کردن قبل و بعد از دعا و به پیشگاه خدا رفتن، ذکر صلوات، دعا را به استجابت نزدیکتر می کند.

التماس دعا.