دریچه رحمت یا موضع لعنت؟!

اگر دوستان یادشان باشد در تاریخ 18 مهرماه 1387 یه پستی تحت عنوان تخریب بقیع به مناسبت سالگرد تخریب ضریح مطهر چهار امام معصوم علیهم السلام مدفون در قبرستان بقیع واقع در مدینه منوره توسط وهابی ارسال کرده بودم ( اینجا) و در پایان آن پست، مطلبی در مورد اینکه این وهابیها قصد جسارت به قبر مطهر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نیز داشته اند که به امر خداوند قادر متعال، به سزای اعمال خود رسیده اند. اما اجازه بدهید دوباره آن مطلب رو اینجا یاد آوری کنم تا بهتر بدانیم دلیل این برجستگی روی گنبد خضراء مسجدالنبی که در تصویر زیر می بینید، چی بوده است؟

اما آن قضیه ی گذشته:

در سال 1344 هجری قمری، وهابیون قصد جسارت به گنبد مطهر حضرت رسول اکرم(ع) نیز داشته اند و برای این منظورشان فردی از آنها جهت بمب گذاری و تخریب، به بالای گنبد می رود که به امر خدا ( یا صاعقه و یا هر حادثه دیگری) جسد نحس آن وهابی پست بربالای گنبد خشک می شود و هرچه می کنند تا آن جسد نحس را پایین بکشند نمی توانند. تا اینکه یکی از علمای شیعه حضرت رسول (ع) را در خواب می بیند و قضیه را برای ایشان تعریف و کسب تکلیف می کند که حضرت بدین مضمون می فرمایند که این درس عبرتیست برای دیگران. و بعدها با یک قابی آن جسد نحس را می پوشانند.

برآمدگی روی گنبدمسجدالنبی

اما با بررسی هایی که انجام دادم متوجه شدم که ظاهرا مطلب به گونه ای دیگر نیز بیان شده است به طوریکه اصلا صحت چنین واقعه ای را رد می کند و آن داستان نیز بدینگونه است که:

از ابن جوزی نقل شده است که روزی قحطی شدید در مدینه به وجود آمد و مردم به نزد عایشه آمدند. وی گفت: به قبر پیامبر (صلی الله الله علیه و آله) بنگرید. آنها دریچه ای از سقف قبر آنحضرت به سوی آسمان باز کردند به طوریکه بین قبر و آسمان هیچ سقف و پوششی نبود. در این حال رحمت الهی از آسمان نازل شد. بعدها بازکردن این دریچه جزو سنتهای مردم مدینه شد که تا زمان سمهودی در قرن نهم نیز ادامه داشت.

خب با توجه به این دو نقل، کدامیک رو می شود قبول کرد؟ آیا این برآمدگی نشان از دریچه ی رحمت الهیست یا محل عذاب و لعنت ابدی یک کافر وهابی؟!

در پایان نیز باید این نکته را یاد آور شوم که در هر دو نقل وهابیت را زیر سوال برده و آنها را محکوم می نماید. در داستان اول وهابیها به خاطر قصد جسارتی که بر قبر مطهر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله داشتند مورد لعنت و عذاب واقع شده اند و در داستان دوم مسئله شفاعت که خود وهابیها به آن ایراد گرفته اند( که نمی شود به فرد از دنیا رفته درخواست شفاعت داشت و شیعیان را کافر می دانند ) را برایشان اثبات می کند. چون نقل کننده داستان دوم از خود اهل تسنن و ایشان نیز از عایشه نقل کرده است.